Motyle (Lepidoptera) = łuskoskrzydłe

Ich ewolucja zbiegła się z ewolucją roślin kwiatowych (Magnolipsida), i to właśnie motyle są jednymi z najważniejszych zapylaczy. Jednak przez ten niezmiernie długi okres, motyle wykorzystały różne nisze pokarmowe – nie odżywiają się tylko nektarem, wśród nich spotkać można nawet prawdziwych krwiopijców!!! (egzotyczny rodzaj Calyptra). W polskiej faunie spotkamy także gatunki „niestandardowe”, które nie korzystają z nektaru kwiatów – są to przede wszystkim duże i piękne rusałki z rodzajów Apatura i  Nymhpalis (choć te ostatnie, na początku wiosny widywane są na kwiatach wcześnie kwitnących wierzb, potem jednak atrakcyjniejszy jest dla nich wyciekający sok z pni i gałęzi drzew).

Przez ten okres, motyle wyewoluowały w ponad 180 000 gatunków, w Polsce spotkamy ponad 3160 gatunków, a w Poleskim Parku Narodowym ponad 360. Motyle latają zarówno w dzień jak i w nocy. Tak, popularne „ćmy” to także motyle, z tym, że nocne. Choć i tu bywa różnie, bo takie nocne gatunki jak postojak wiesiołkowiec (Proserpinus proserpina), zmrocznik przytuliak (Hyles galii) czy zmrocznik wilczomleczek (Hyles euphorbiae) widywane są na kwiatach również za dnia. No i oczywiście nie pomijajmy fruczaka gołąbka (Macroglossum stellaturum), niekiedy (niesłusznie!) zwanym kolibrem. To także „ćma”.

Chlubą Poleskiego Parku Narodowego są bez wątpienia motyle związane z otwartymi obszarami łąkowymi, szczególnie z torfowiskami. Są to przede wszystkim gatunków z sieci Natura 2000 – przeplatka aurinia (Euphydryas aurinia), której gąsienice żerują na czarcikęsie łąkowym (Succisa pratensis), a także myrmekofilne modraszki – m. telejus (Phengaris teleius), m.nausitous (Phengaris nausithous),m. alkon (Phengaris alcon - ), których początkowy okres życia przebiega na krwiściągu lekarskim (Sanguisorba officinalis) i goryczce wąskolistnej (Gentiana pneumonanthe). Dodatkowo, krwiściąg lekarski jest rośliną żywicielską bardzo rzadkiego gatunku motyla nocnego – błyszczki zosimi (Diachrysia zosimi), motyla eurosyberyjskiego, związanego z torfowiskami. Innymi cennymi i ginącymi gatunkami są przelatka maturna (Euphydryas maturna), strzępotek hero (Coenonympha hero), dostojka eunomia (Boloria eunomia) a także czerwończyki – cz. nieparek (Lycaene dispar) i  cz. fioletek (Lycaena helle).

Obserwowany gwałtowny spadek liczebności nie tylko motyli, ale też i innych owadów wynika ze stosowania tzw. środków ochrony roślin, które działając nieselektywnie, zabijają nie tylko szkodniki uprawne, ale wszystkie inne zwierzęta (bezkręgowce i kręgowce) znajdujące się w ich bezpośrednim lub pośrednim polu oddziaływania.

Parki Narodowe, zakazując stosowania środków ochrony roślin na swoim terenie, zachowują bioróżnorodność – są to miejsca, gdzie rzadkie organizmy żyją i funkcjonują, a my możemy je podziwiać, budując piękne wspomnienia od najmłodszych pokoleń.